Na mijn vlucht van vrijdag mocht ik een klein gedeelte van het examen nogmaals doen aangezien het niet helemaal perfect ging. Vandaag was het dan zo ver en mocht ik voor een klein vluchtje met de examinator de lucht in. 35 minuten later waren we alweer geland en had ik zowaar mijn IR gehaald.

Vervolgens moet er nog wat papierwerk afgehandeld worden, maar nu is het toch echt allemaal klaar en kan ik morgen naar huis.

Ik vlieg met BMI naar amsterdam en kom daar om 16:55 aan.

Op Wikipedia is het volgende over Bournemouth te vinden:

Bournemouth is een kustplaats in de Engelse regio South West England in het graafschap Dorset en telt 163.444 inwoners. De oppervlakte bedraagt 46,2 km². De plaats grenst in het westen aan Poole en in het oosten aan Christchurch.

Bournemouth is een populaire toeristenbestemming aan de Zuidkust van Engeland door de aanwezigheid van een strand met een lengte van bijna 9 km.

In 1949 vond in Bournemouth het Universeel Esperantocongres plaats.

Deze engelse kustplaats vormt morgen een belangrijk onderdeel van mijn test want ik mag daar naartoe vliegen. Als alles goed gaat mag ik dan ook weer terug vliegen en ben ik, wanneer ik daarna weer in Oxford geland ben, klaar met het engelse gedeelte van mijn opleiding. Daarna moet ik nog alle administratie rond maken(wat waarschijnlijk pas op maandag kan en dan kan ik naar Nederland.

Dit alles natuurlijk wel onder voorbehoud dat het weer en het vliegtuig in orde zijn en dat ik de test haal.

PS. Stefan heeft op zijn blog een preciezere uitleg over het examen staan, dat valt hier te lezen

Ondertussen gaat het hier rustig door en hoef ik nog maar 2 vluchten te doen voordat ik met de examens mag beginnen. Eerst is er het schoolexamen en daarna staat het CAA-examen te wachten. Als die beide gehaald zijn zit het er op en kan ik terug naar Nederland.

Tijdens de vluchten hier komen we ook in officiele airspace en daar is het ook meestal vrij druk op de radio. Het is echt leuk om dan met de zelfde persoon in contact te staan als de grote mensen vluchten van BA, KLM en easyjet. Daarnaast komen we ook op redelijke drukke luchthavens zoals birmingham waar je tussen de boeing’s en airbussen in mag landen.

Dus hoewel het wel lang duurt voordat we hier klaar zijn is het nog steeds leuk om hier de lucht in te gaan.

Na veel niks gedaan te hebben is er de laatste week opeens een beetje snelheid in de opleiding gekomen, deze week zelfs 4 sims gedaan, dus het wordt bijna echt werken.

Maar blijkbaar is bij de mensen van de opleiding ook door gedrongen dat we iets achter liepen en zodoende staat er voor de instructeur een beetje druk op de ketel om ons binnen redelijke tijd klaar te hebben. Volgens de globale planning doen we komende week 5 vluchten en dan zouden in de week van 7 oktober de testen gedaan moeten worden. Dus we zien wel hoe het loopt maar als het goed gaat moet ik in ieder geval rond de 24 hier klaar zijn en als alles goed gaat misschien nog wel een weekje eerder.

Ondertussen is het alweer september en het lijkt hier allemaal niet echt op te schieten, we hebben ondertussen 12 sims gedaan en we moeten er nog 6. Daarnaast moeten we nog bijna alle vluchten doen. In totaal zijn het nog ongeveer 20 lessen, dus we zitten nog niet eens op de helft.

Tegenwoordig doen we ongeveer 3 vluchten per week en de rest van de tijd is hier niet zo veel te doen. Gelukkig heb ik nog wel wat films die ik kan kijken en heb ik diverse computerspelletjes waar ik de tijd redelijk mee door kan komen.

Ondertussen mogen we ook voor ons eigen eten zorgen waardoor we niet meer op vaste tijden naar de kantine hoeven te lopen. Ik heb een koelkast in mijn kamer staan met daar bovenop een echt kookeiland(magnetron, waterkoker, broodrooster). Om de kant en klaar maaltijden een beetje smaak te geven heb ik een heuze pepermolen en een bus met oregano.

Tot zover de hoogtepunten uit bruisend oxford, ik ga weer verder mijn tijd utizitten.

Het moest er een keer van komen en vandaag is het dan zover: ik ben 27 geworden.

Tijdens het simmen vandaag vond ik 27 nog erg oud klinken, dus ik probeerde ook zoveel mogelijk om van de 270 graden weg te blijven, maar toen ik een tijdje de andere kant op vloog zei de instructeur dat ik er toch echt aan moest geloven en die 270 moest gaan vliegen.

Gelukkig bleek na de sim een mooie kaart en een bos bloemen mij op te wachten zodat ik er wat makkelijker mee kon leven dat ik alweer 27 was geworden.

Na het verkrijgen van onze wings kwam het vliegen langzaam op gang, onze vliegintsructeur was eerst anderhalve week weg en onze simulator instructeur had nog 4 andere studenten, dus daar konden we ook niet elke dag terecht. Maar eigenlijk was het wel lekker om een beetje rustig aan op gang te komen.

De ene dag hadden we aan het eind van de middag een sim sessie en de dag daarna hadden we weer een briefing, zo wisselde dat elkaar een beetje af. Maar onze vlieginstructeur is inmiddels ook weer in het land en dus kunnen we nu de ene dag simmen en de andere dag vliegen. Op die manier zit de vaart er lekker in en zijn we ook hier weer een beetje bijtijds klaar.

Echter speelt het oh zo bijna zonnige zomer weer (zo goed als non-stop regen 7 dagen in de week), hier wat meer een rol dan in Amerika. Onweerswolken en wind beletten hier dikwijls menig student piloot het vliegen. Gelukkig was er vandaag een minder slechte dag en konden we dus weer eens de lucht in.

Het vliegen was weer leuk maar in de 2 maanden niet vliegen die ik achter me had ben ik wel een paar dingen weer wat verleerd wat bij de landing(en) het strekst tot uiting kwam. Maar morgen weer een kans en dan gaat het vast veel beter.

Na precies een jaar bezig te zijn geweest, was het vandaag zover: We kregen vandaag onze wings.

Eigenlijk was het meer een formaliteit aangezien we onze CPL examens inmiddels alweer een tijdje geleden hebben gehaald. Hier in Oxford denken ze daar echter anders over en moet je ook nog een week lang diverse lezingen bijwonen waarbij van alles wordt uitgelegd over samenwerken in een cockpit. Tot slot moesten we ook nog met 8 man een presentatie over een vliegtuig crash geven aan een nieuwe klas. Al met al ging dat allemaal goed en vandaag mochten we dan ook met toch een beetje trots onze gouden strepen ophalen.

Veel tijd om er echt van te genieten hebben we echter nog niet, want we hebben vandaag 7 uur lang te horen gekregen dat de komende fase heel erg veel werken wordt. En dat terwijl er nog maar 30 lessen zijn (in totaal 45 uur) waarvan 66% in een simulator plaats vindt.

Maar aan het eind moeten we dan wel weer 2 keer een 2,5 uur durende vliegtest doen waarbij we niet naar buiten mogen kijken en ook het radioverkeer(wat hier iets intensiever schijnt te zijn dan in Phoenix) zelf moeten regelen.

Dus we zullen wel zien hoe het gaat, het begint in ieder geval lekker want onze instructeur gaat net 1,5 week op vakantie dus veel vliegen zit er nog niet in, misschien kunnen we wel al een aantal simulator vluchten doen, dan hebben we dat alvast gehad.

3 weken Nederland vliegen voorbij. De eerste week stond in het teken van uitpakken en bij vrienden langs, de tweede week bevatte een 4 daagse reis, met mijn broer mee naar Paramaribo. De derde week stond vervolgens in het teken van inpakken.

Inmiddels heb ik alweer mijn kleine kamertje in Oxford betrokken, alwaar we ook alweer met de studie begonnen zijn. Deze eerste week staat in het teken van solliciteren, kijken wat de luchtvaartmaatschappijen zoeken, hoe je daar aan kan voldoen en hoe je jezelf zo goed mogelijk kan presenteren.

Volgende week maandag gaan we ons dan weer richten op het vliegen met eerst een opfris cursus en dan wordt er vanaf dinsdag alweer gevlogen.

Ik hb ook weer een aantal foto’s online gezet en je kan ze hier zien.

Nadat ik gister dus de cpl test heb gehaald is hier eigenlijk niet meer zoveel te doen. Gelukkig was er een plaatsje vrij in het vliegtuig en kon ik vandaag al weg. Dus over 24 uur(25 juni om 18:05) ben ik alweer in Nederland.

Wat gaat het toch allemaal lekker snel.